ਤੂੰ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਏਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੁੰਨਿਆ ਦੇ ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਰਗਾ,ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ,ਕਿਸੇ ਸੱਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਢਾਣੀ ਵਰਗਾ,ਤੂੰ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਏਂ ਮੇਰੇ
ਦਿੱਲੀਏ ਦਿਆਲਾ ਵੇਖ ਦਿੱਲੀਏ ਦਿਆਲਾ ਵੇਖ ਦੇਗ਼ ‘ਚ ਉਬਲਦਾ ਨੀ,ਅਜੇ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਨਾ ਠਰੇ ।ਮਤੀਦਾਸ ਤਾਈਂ ਚੀਰ ਆਰੇ ਵਾਂਗ ਜੀਭ ਤੇਰੀ,ਅਜੇ ਤਾਈਂ ਮਨ ਮੱਤੀਆਂ ਕਰੇ
ਗ਼ਜ਼ਲ-ਪਿਘਲਦੀ ਚਾਂਦੀ ਵਹੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪਿਘਲਦੀ ਚਾਂਦੀ ਵਹੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂਇਹ ਫੁਆਰੇ ਪਿਆਸ ਦੇ ਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਤੁਰ ਗਿਆ ਕੋਈ ਦਿਲ ‘ਚ ਲੈ ਕੇ ਸਾਦਗੀਤੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੇ
ਓਸ਼ੋ ਵਿਚਾਰ ਇੱਕ ਬਾਗ਼ੀ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਾਰੀ ਬਕਵਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
(ਪਾਰੁਲ ਸਹਿਗਲ ਦੀ ਹਿੰਦੀ ਪੋਸਟ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ ਪੰਜਾਬੀ ਅਨੁਵਾਦ : ਮੀਤ ਅਨਮੋਲ) ਦੋਸਤੋ… ਸਾਡੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ… ਇਹ
ਫ਼ਜ਼ੂਲੀ ਗੇੜ ‘ਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਹੈਮੇਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੁਣ ਨੀਂਦਰ ਦਾ ਝੂਟਾ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਹੈ ਇਹ ਅਗਲੀ ਨਸਲ ਦੀ ਗੱਡੀ ਹੈ ਕਿਹੜੀ
ਗ਼ਜ਼ਲ ਭੀੜਾਂ ਤੋਂ ਬੜੀ ਦੂਰ ਹਾਂ,ਲੁਕਿਆ ਹਾਂ, ਗੁਪਤ ਹਾਂਦੁਨੀਆ ਲਈ ਨਾਯਾਬ ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੁਫ਼ਤ ਹਾਂ ਹੈ ਸ਼ੁਕਰ ਅੰਨ੍ਹੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਮੈਂਬੁਖਲਾਈ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ‘ਪਤਾ’ ਹੈ…ਜ਼ਿਹਨ ‘ਚ ਉੱਕਰਿਆ ਮੈਂ ਲੱਖ ਚਾਹੁੰਨਾਂਗੁਆਚਣਾਕਮਬਖ਼ਤ…… ਪਤਾਗੁੰਮਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਕਿਤੇ!! 2 ਅੰਦਰ ਗੁਆਚੇ ਇੱਕ ਸਵੇਰਘਰੋਂ ਨਿਕਲਿਆਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਵੇਂਕਿਧਰੇ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਦੀ
ਦੁਨੀਆ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚ ਛਾਲ ਮਾਰੀਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇਤਲ ਨਾਲ ਟਕਰਾਕੇਉਪਰ ਆ ਗਿਆਮੇਰਾ ਤਾਂ ਬੱਸਐਨਾ ਹੀ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਹੈ ਦੇਖ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਸੰਖੇਪ ਹਾਂ ਉਪਰੋਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ
ਪੌਣਾਂ ‘ਤੇ ਹੀ ਨਾ ਤੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ ਕਰਆਪਣੇ ਹਉਕੇ ਤੋਂ ਵੀ ਦੀਪ ਬਚਾਇਆ ਕਰ । ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈਏਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਜਿਹਾ ਨਾ